Byłem nieco zdziwiony tym pytaniem. Zarumieniłem się lekko i popatrzyłem w ziemię. Jednak Zamieć nie odrywała ode mnie spojrzenia. Nie mogąc dłużej tego znieść wziąłem głęboki oddech i popatrzyłem na nią.
-Zamieć... Ja ciebie kocham - powiedziałem. Nie przyszło mi to najłatwiej, ale wyznałem jej uczucia.
- Czyli... - powiedziała Zamieć - możemy zostać parą?
Spojrzałem na nią. Powiał lekki wiaterek i zmierzwił jej grzywę. Wyglądała przepięknie. Zbliżyłem się do niej. Byłem nieco wyższy. Pocałowałem ją.
- Tak - odpowiedziałem i przytuliłem ją.
*Zamieć?*
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz